دعوای زن وشوهر با هم هنگام برگشتن مرد از سر کار(تضمینی از شعر مریم حیدر زاده)
مرد زن
من میگم چایی رو دم کن تو میگی برو رو تو کم کن
من میگم حرفی ندارم تو میگی برات می ارم
من میگم قندان رو بردار تو میگی بنشین خبر دار
من میگم چایی چه شوره تو میگی ابش همین جوره
من میگم بریم یه جایی تو میگی همش تو راهی
من میگم بریم به دریا تو میگی کدوم وری یا؟ ( وری یا = طرفها )
من میگم جایی که دوره تو میگی ابشم شوره
من میگم بریم به بیشه تو میگی مثل همیشه
من میگم بریم بیابون تو میگی کدوم خیابون ؟
من میگم بریم به جنگل تو میگی همون پای منقل
من میگم راش خیلی دوره تو میگی نرو مگه زوره ( مگه = مگر - راش = راهش(
من میگم بیا تو خونه تو میگی برو دیوونه
من میگم میخواهی قهر کن تو میگی خودتو خر کن
من میگم خونه چه سرده تو میگی اینم یه درده
من میگم سنگ صبوری تو میگی یعنی چه جوری ؟
من میگم مثل لوله قوری تو میگی بپا مگه کوری ؟
من میگم تو مثل ماهی تو میگی تو هم از اونایی
من میگم چه رنگ ورویی تو میگی عجب دورویی
من میگم خوش اب ورنگی تو میگی خیلی زرنگی
من میگم زندگی زیباست تو میگی حالا کی می خواست ؟
من میگم دنیا قشنگه تو میگی خونمون تنگه
من میگم دنیا بزرگه تو میگی نصیب گرگه
من میگم دلت چه سنگه تو میگی حرفت قشنگه
من میگم اخماتو باز کن تو میگی بروفکر گاز کن
من میگم اشکاتو پاک کن تو میگی ناخونامو لاک کن
من میگم زنها دیوونن تو میگی خودشون میدونن
من میگم اززندگی سیرم تو میگی منم اسیرم
من میگم که شفت و شوری تو میگی یعنی چه جوری؟
من میگم برقا که رفتن تو میگی مردم فکر نفتن
من میگم حواستو جمع کن تو میگی برو فکر شمع کن
من میگم نون که نداریم تو میگی چایی میذاریم
من میگم نونوایی بازه تو میگی راشم درازه ( راشم = راهش هم )
من میگم شامو علم کن تو میگی برنجو نم کن ( علم = برپا )
من میگم خرجیتو کم کن تو میگی بساطتو جم کن ( جم = جمع )
من میگم رویم سیاهه تو میگی جاش تویه چاهه ( جاش = جایش )
من میگم پولم تمومه تو میگی اینم یه دومه ( دومه = دامه )
من میگم کلاه ندارم تو میگی سرت می ذارم
من میگم میذارم میرم تو میگی راستی ؟ ! بمیرم !
من میگم واست میگیرم تو میگی برات بمیرم !
